INDRUK ZENMEDIATIEWEEKEND

Deelnemers vertellen:

Mijn kennismaking met zen

In stilte zitten - lopen - zitten. Dat is in het kort de inhoud van een weekend zenmeditatie bij Jacques Peeters in abdij Lilbosch. Op een vrijdagavond toog ik naar de abdij in Echt voor mijn eerste kennismaking met zen. Bij de grote kloosterpoort werd ik ontvangen door een klein gedaante dat in de schemer stond te wachten op de deelnemers van het zenweekend. Elke keer zijn alle zes gastenkamers snel volgeboekt.

De methodiek van docent Jacques is zeniaans: bijzonder zwijgzaam. Hij heeft bij Japanse meesters gemediteerd en vertelt nu de essentie van zen aan de deelnemers. En daar zijn niet zozeer woorden voor nodig, maar vooral stilte. De instructies van Jacques zijn dan ook minimaal en de gasten praten het hele weekend niet met elkaar. Persoonlijk houd ik daar niet zo van: samen eten en afwassen in stilte heeft voor mij iets onnatuurlijks. Is zen dat ook? Niet in de vorm die Jacques leert. Die is zo puur en ontdaan van ceremonie, discipline en leer, dat zen-meditatie bij hem meer een basisingrediënt is dan een stroming. En dat maakt het ook mogelijk dat deze meta-vorm van zen past zelfs binnen de uitgesproken sfeer van een Trappisten-klooster.

Het zenweekend heeft me zelfinzicht opgeleverd: het besef dat ik onafgebroken druk ben in mijn hoofd. Pas op de zondag lukte het me een paar keer kort mijn interne stoorzender uit te schakelen. Van mij had het zenweekend dan ook langer mogen duren. Ik heb me alvast aangemeld voor de volgende keer. 

"Het was voor mij al de vierde of vijfde keer dat ik geweest ben en ik heb er weer van genoten. Het heet Zenmeditatie-weekend, maar er is voor mij veel meer waar ik naar uitkijk: Het klooster, de monniken die hun werk doen, de gebedsmomenten in de kapel, de mooie omgeving, de kloostertuin, maar vooral het stil zijn. Wat is dit een geweldige ervaring. Stilte, met mensen om je heen.Vaak wordt mij gevraagd of dit niet moeilijk is. Nee, het is voor mij een geweldige ervaring. 

Ik ben er in heel verschillende seizoenen geweest. Met sneeuw, heerlijk om dan bv. de Livar-varkens in de sneeuw te zien rommelen. In het voorjaar toen de sneeuwklokjes uitbundig bloeiden en de bijen zich lieten zien. Nu de herfsttinten van de prachtige oude bomen die het klooster omringen. De bladeren, de vogels die je overal hoort. Het is gewoon een schitterende omgeving om te verblijven.

Dit geeft mij al zoveel rust en je kunt tijdens deze dagen er ook lekker even in je eentje tussenuit. 

Daarbij - waar het om draait -  de regelmatig over de dag verdeelde meditatie-momenten. De "Halt"- of de "Nu"- momenten. Dit is bijna niet te omschrijven wat het met je doet..

Jacques leidt dit programma op een mooie, rustige manier. Hij vertelt over de gebedsdiensten (waarvan de monniken verwachten, dat we een aantal bijwonen), het dagprogramma, het stil  zijn, de vrije momenten, de gezamenlijke maaltijden.

Voor mij is Jacques inmiddels al een vertrouwd persoon geworden. Ik voel me hier helemaal thuis. Na zo'n weekend ben ik weer opgeladen. Steeds andere mensen, maar het is altijd alleen maar fijn. Ik verheug me alweer op de volgende keer."